Pomysł założenia Izby zrodził się wówczas, gdy zaobserwowano, że mieszkańcy coraz częściej niszczą, sprzedają lub wywożą za granicę wiele wartościowych zabytków i pamiątek z minionych stuleci. Izbę ulokowano w miejscowym Domu Kultury. Po odnowieniu udostępnionej sali na parterze, w sierpniu 1996 r. zgromadzono w niej pierwsze eksponaty. Okazało się, że dzięki zapałowi wielu mieszkańców wsi udało się wkrótce zapełnić Izbę różnymi meblami i przedmiotami domowego użytku. Na ścianach umieszczono galerię „swatych”, tj. obrazów religijnych, wystawę pamiątek z wojska i różnych uroczystości rodzinnych. Aby zarejestrować pozyskiwane eksponaty założono tzw. księgę inwentarzową, do której wpisywana jest regionalna i oficjalna nazwa eksponatu, nazwisko jego właściciela lub ofiarodawcy oraz data zarejestrowania: na stałe lub na czas nieokreślony.